زخم پاشنه پای دیابتی؛ زخمی کوچک، خطری بزرگ
زخم پاشنه پای دیابتی یکی از شایعترین و در عین حال پرخطرترین نوع زخمهای دیابتی است که بهویژه در افرادی که به نوروپاتی دیابتی مبتلا هستند، شانس بروز بالاتری دارد.
پاشنهی پا بهدلیل فشار مداوم ناشی از وزن بدن و تماس مستقیم با کفش یا سطح زمین، یکی از نقاط آسیبپذیر است.
در این ناحیه، کاهش حس درد و لمس، بیمار را از آسیبهای کوچک و جزئی مانند خراشیدگیها یا فشردگیهای جزئی بیخبر میکند. این آسیبها در صورت عدم درمان، به زخمهای عمیق و مقاوم تبدیل میشوند.
یکی از چالشهای عمده در زخمهای پاشنه، مشکلات مربوط به خونرسانی است. پاشنهی پا بهویژه در افراد دیابتی، به دلیل کاهش گردش خون در عروق محیطی، با دشواریهایی در ترمیم زخمها مواجه است. این کاهش خونرسانی به علت آسیبهای ناشی از دیابت در عروق کوچک و بزرگ، باعث میشود که اکسیژن و مواد مغذی ضروری برای ترمیم بافتها بهطور مؤثر به ناحیهی آسیبدیده نرسد. در نتیجه، روند ترمیم زخمها بهطور قابلتوجهی کند شده و خطر عفونتهای عمقی افزایش مییابد.
از دیگر مشکلاتی که بهویژه در ناحیه پاشنه ایجاد میشود، میتوان به تغییرات ساختاری در پوست و بافتهای نرم اشاره کرد. این تغییرات، که ناشی از خشکی پوست و کاهش خاصیت کشسانی آن است، باعث میشود که پاشنه به راحتی در معرض ترکخوردگی و آسیب قرار گیرد. همین آسیبهای اولیه، در صورت عدم توجه، میتوانند به زخمهای بزرگ و عمیق منجر شوند.
درمان زخمهای پاشنه دیابتی نیازمند مراقبت ویژه و مدیریت جامع است. کنترل دقیق قند خون، استفاده از پانسمانهای مناسب برای جلوگیری از فشار مستقیم و جذب ترشحات، و در برخی موارد دبریدمان تخصصی برای برداشتن بافتهای مرده از جمله روشهای درمانی هستند. همچنین، توجه به انتخاب کفش مناسب افراد دیابتی و قرار نگرفتن طولانیمدت بر روی پاها، از جمله اقدامات پیشگیرانهای است که میتواند از بروز چنین زخمهایی جلوگیری کند.
مطالبی که شاید به شما کمک کند:
1- مشکلات پای دیابتی << کلیک کنید
2- سیاه شدن ناخن در افراد دیابتی <<
3- زخم دیابتی چگونه است؟ <<
